Medycyna nuklearna

Medycyna nuklearna wymaga zastosowania substancji promieniotwórczych, zarówno w diagnostyce, jak i leczeniu. Do lat 50. XX wieku były one używane w medycynie do badań diagnostycznych, leczenia chorych z nowotworami złośliwymi oraz w nielicznych Innych przypadkach. Obecnie substancje radioaktywne znalazły zastosowanie w wielu dziedzinach nowoczesnej diagnostyki i w zabiegach chirurgicznych. W badaniach diagnostycznych mała dawka promieniowania jonizującego w postaci promieni X bez trudu przenika przez tkanki miękkie ciała i zaczernia kliszę Fotograficzną, podczas gdy tkanki bardziej zbite, np. kości, są znacznie mniej przepuszczalne. Dawka promieniowania jonizującego, stosowana w celach leczniczych, jest wyższa i powoduje zniszczenie tkanek, uniemożliwiając normalny wzrost i podział komórek. Szczególną wrażliwością na promieniowanie odznaczają się komórki wykazujące szybki wzrost i podział, dlatego pod wpływem napromieniowania zmniejszają się, a nawet całkowicie zanikają guzy nowotworowe. Promieniowanie jonizujące nie odróżnia jednakże tkanki nowotworowej od zdrowej, co powoduje jednoczesne uszkodzenia zdrowych komórek, szczególnie komórek skóry, nabłonka wielu narządów wewnętrznych oraz komórek szpiku. Przy niewielkiej dawce promieniowania większość prawidłowych tkanek odbudowuje się. Ogromnie ważne jest więc ustalenie takiej jego dawki, która zniszczy komórki nowotworowe, nie wywołując trwałych i nieodwracalnych uszkodzeń otaczających je zdrowych tkanek.